اینه را به دست گرفت و به خود نگاهی انداخت در میان گذشته و حال و اینده محصور شده بود.

نمی دانست کدام را انتخاب کند و نمیدانست اصلا باید برود یا نه.

میدانست اگر بماند دنیا به همین روال خواهد گذشت عده ای بر سر نام می جنگند و عده ای برای نان.

اما لا اقل می دانست چه اتفاقی میخواهد بیفتد و به همین دلخوش بود.

ولی اینده دنیایی بود مملو از ابهام و تصورات گنگ.

 اما میدانست جایگاه خوبی خواهد داشت.

واجبات و مستحبات را مکرر به جا می اورد و دلش از عشق حق لبریز بود .ایمان قوی هم داشت.

و همین کافی بود برای جایگاهی حسنه در جهانی جاوید.

لحظه ای در خودش گم شد و در پی " من " رفت ،منی را که سالها با ان زیسته بود.

به دنبال خودی می گشت که همواره ان را به همراه داشت.

کودکی و نوجوانی همیشه من بود و تحمل حضور دیگری در کنارش برایش تصوری غیر ممکن بود.اصلا به همین دلیل هم بود که عشقش به فرجام نرسید و با وجود اصرار خانواده باز هم تمایلی به ازدواج نداشت چون فقط " من "بود.

کم کم خاطرات گذشته برایش مرور می شد .انگار این آینه جادو می کرد.ماشین زمان نبود که او را به سفر زمان ببرد و این اینه " خود "را نشان میداد.خودی را که سالها به پوچی گذرانده بود و با غرور فریاد می کرد من از بهترین بندگان خدایم.

یک آن به این فکر کرد که چرا زندگی میکند؟اصلا ان یگانه چرا جهان و انسانی را خلق کرده است؟هدفش چه بود؟

در این 20 و چند سال به چه امیدی روزگار گذرانده است؟

به پوچی رسیده بود.

یک ان به اینده فکر کرد به اینده ای که بوی خون و خاک در ان موج میزد.

خاکی از جنس وطن و خونی از بدن "خود".

گذشته را پست و تب الود می دید..

پشت سر گذشته های بی هدف

 رو به رو لشکر ارزو به صف

دلش هوایی شده بود.

انگار حادثه ای عظیم در حال وقوع بود.

برایش قابل ادراک نبود که ممکن است حادثه در گوشه ای هم که او کز کرده بود موفق به اتفاق شود.

از طرفی هم میترسید معجزه بیاید و چشمان این " من "بی مقدار در خواب غفلت به سر برد.

چه واژه بی معنی و مضحکی " من ".دیگر من نبود دیگر حضور دیگری هم برایش کم بود به خدای گفت:

خدایا!

من فقط من بودم ، منو آدم کردی                                        

اما این بار با دفعات گذشته فرق داشت،این بار دیگر هوا و هوس نبود،این بار حادثه ای در حال وقوع بود.

 شبانه از خانه خارج شد و برای بار اخر نگاهی به شهر انداخت شهری که در خون ارمیده بود.

دیگر از " من "منزجر بود.دیگر  "دیگران" شده بود.

به محل عملیات رسید.خواست جلو برود اما چیزی کم بود.

تازه می فهمید ایمانی که در گذشته مدعی داشتنش بوده است چه قدر پست و بی مقدار است.

"یـــا فـــاطـمـــه"

این صدایی بود که برای بار آخر از او شنیده شد.و این نام متبرکی بود که برای بار اخر در پیشانی او دیده شد.

صبح روز بعد دیگر اثری از او نبود.

تنها یادگاریش را سربندی تشکیل میداد که روی ان یا فاطمه حک شده بود.

یاد تمام جاویـــــد الاثرهای خطه خرمشهر ؛

در سالروز پیروزی "من" هایی از "خود" گذشته بزرگ و گرامی.